Παλεύω να με βρω

Παλεύω να σηκωθώ, να ξυπνήσω, να χαρώ. Το φως που μπήκε δεν είναι αρκετό να ανοίξει τα μάτια μου. Θέλω να πετάξω, όπως κάνουν οι αετοί. Ίσως γι' αυτό μου αρέσει να τους βλέπω, τους ζηλεύω. Ξέρω τι είναι σωστό και τι όχι, αλλά θέλω να στεναχωρεθώ. Θέλω να έχω αισθήματα και συναισθήματα. Να καταρρέω, να πετάω.. Να πέφτω, να σηκώνομαι. Ποτέ δεν υπήρξα ξανά έτσι. Μελαγχολικές τάσεις είπε η γιατρός. Τι άλλο μπορεί να συμβεί στη ζωή μου; Το μόνο που δεν έχει φανεί ακόμα είναι ο προάγγελος του θανάτου. Μου αρέσει η ζωή όμως και δεν θέλω να ξέρω τίποτα άλλο πέρα από αυτό. Μου αρέσει να ζω με τον δικό μου τρόπο, με τις δικές μου αυθεντικές αγάπες. Μέσα απο την μοναξιά και την πλήρη ησυχία που τις περισσότερες φορές μου σπάει τα νεύρα, ψάχνω να με βρω. Ψάχνω να βρω αυτό που άφησα πίσω μου... Εμένα!

βρίσκω [vrísko] -ομαι Ρ αόρ. βρήκα και (λαϊκότρ.) ήβρα, προστ. βρες, απαρέμφ. βρει, παθ. αόρ. βρέθηκα, απαρέμφ. βρεθεί : ανακαλύπτω κτ. που ήταν χαμένο, εξαφανισμένο ή κπ. που χάθηκε, που εξαφανίστηκε.

Από "Η πύλη για την ελληνική γλώσσα"

Το κύμα απόμεινε μόνο..

Είναι κάτι στιγμές που το παρελθόν ανταμώνει το παρόν και όλα γίνονται μαύρα με μικρή απόχρωση του κόκκινου. Καταλαβαίνεις τι έχασες, τι μοίρασες, τι άφησες. Κοιτάς από το παράθυρο τον ήλιο που λάμπει έξω και μαλώνεις με σένα που δεν είσαι έξω να χαρείς τη ζωή. Και όλα αυτά για το τίποτα, για μια σταγόνα ευτυχίας που δεν κατάφερες ποτέ να κρατήσεις. Ποιά λάμψη όμως θα διώξει τη λύπη; Αυτή που μένει χρόνια μέσα σου και θρονιάζεται χωρίς να σε ρωτήσει; Άλλος ένας χρόνος με υποδέχθηκε με τον κόμπο στο λαιμό, με τα δάκρυα στα μάτια, με κουρασμένους λυγμούς. Το κύμα απόμεινε μόνο...

Το τρένο των σκέψεων...

Δεν κουράστηκα να περιμένω, κουράστηκα να επιθυμώ, να θέλω. Και αυτά τα θέλω να μην είναι αρκετά στις καρδιές των ανθρώπων. Πλημμυρίζω από αγάπη και δεν υπάρχει διέξοδος. Βρείτε μου κάτι, κάποιον που τελικά να θέλει αγάπη. Να είναι έτοιμος να δεχτεί την αγάπη. Δεν θέλω ανταλλάγματα, θέλω να με αφήσουν να τους δώσω την αγάπη μου. Πόσους ακούμε καθημερινά να λένε ότι δεν υπάρχει κανένας να τους αγαπήσει πραγματικά, ότι δεν έχουν αγνή την αγάπη δίπλα τους; Έρχεται ο καιρός όμως που το τρένο σφυρίζει και εσύ δεν παίρνεις χαμπάρι ότι έφτασε... και το αφήνεις να φύγει, γιατί δεν κατάλαβες. Απλά δεν κατάλαβες! Και το τρένο των σκέψεων συνεχίζει......

[photo found in deviantart]

Ζωγράφιζα αγγέλους..

Χρόνια τώρα ζωγραφίζω αγγέλους με φτερά, να πετούν γύρω μου. Φοβάμαι και γι' αυτό έχω την ανάγκη τους. Από παιδάκι, φαντάζομαι ότι υπάρχουν...
Με ποιο τρόπο διώχνουμε το φόβο που κουβαλάμε μέσα μας; Κάθε εμπιστοσύνη που μπορεί να έδειξα σε ανθρώπους, αργά ή γρήγορα το μετάνιωσα. Άλλες φορές με μικρές γρατζουνιές κι άλλες με πληγές θεόρατες. Τελευταία αυτή στο πόδι, που καλά κάνει και μένει εκεί, για να μου θυμίζει αυτά που άφησα πίσω μου πριν καιρό. Φαύλος κύκλος η ζωή. Γυρίζει όπως τα φτερά ενός ανεμόμυλου, δίνοντάς σου ορμή να συνεχίσεις αλλά όταν ο αέρας κοπιάσει σταματάς. Φοβηθήκατε ποτέ μήπως ο αέρας σταματήσει;; Δυσκολέυομαι ν' αναπνεύσω... Φοβάμαι μήπως σταματήσω ν' αναπνέω!

[σ'αυτό τον κόσμο που μόνη μου ζω, δεν υπάρχουν κανόνες μα μόνο εξαιρέσεις....]

{ευχαριστώ την eleftheripsixi για το βίντεο}

Το άπειρο και το μηδέν

Τα μάτια μου ταξιδέυουν στα νερά σου
αντανακλούν μες τη ζεστή καρδιά σου.
Πράσινο, γαλάζιο, κόκκινο, χρυσό,
απλώθηκαν μπροστά σου...

Στέκομαι ψηλά και αγναντέυω
του Ιονίου τα νερά χαζεύω
κάθομαι στην πέτρα, ακουμπώ...
σαν τη ψυχή σου ψάχνω να βρω.

Μιλάς, μιλώ...
Ο αέρας και η θάλασσα μαζί,
στήνουν χορό

Ηχούν στ' αυτιά μου μουσικές,
γλυκές χάλκινες χορδές.
Βιολιά, κιθάρες μαγικές..
μα χάνονται κι αυτές.

Μην μου νυχτώνεις Κυριακή
το όνειρό μου αφήνω εκεί...
στου χαμένου ήλιου το τερέν,
το άπειρο να χορεύει ταγκό με το μηδέν!


Μια Κυριακή στο Ζάντε

Χόρεψε μαζί μου

Όλα όσα με αηδιάζουν κατέκλυσαν τη ζωή μου. Ένοιωσα ζήλεια, θυμό, απέχθεια. Θύμωσα τόσο με τον ευατό μου που ξεσπούσα σε ότι καλό και αν παρουσιαζόταν. Θύμωσα ναι... με μένα. Αυτά που καμιά φορά λες ότι εγώ δεν πρόκειται να τα αφησω να συμβούν, τα ζεις τόσο έντονα. Πρέπει όμως να τα αφήσεις. Έχασα τον ευατό μου. Αφέθηκα και παραφέρθηκα. Δυο αντίθετες κατευθύνσεις. Βορράς, Νότος.
Στέκομαι στο μπαλκόνι μου και βλέπω απένταντι ένα μοναχικό παγκάκι να μου γνέφει. Τι όμορφα που θα είναι εκεί κάτω, σκέφτομαι. Θά θελα να καθήσω σ'αυτό, έχοντας πίσω μου το δεντράκι που καταβάλει να δώσει λίγη σκιά. Ο ήλιος ζεσταίνει το πρόσωπό μου. Κοιτώ απο την άλλη πλευρά και βλέπω τα βουνά να δεσπόζουν αγέρωχα στον μακρινό ορίζοντα.
Τίποτα δεν μπορεί να μου στερήσει τη γλύκα των σκέψεων, την ομορφιά των γραμμών και τα χρώματα του ουρανού. Διώχνω μακριά τη μουντάδα των ανθρώπων. Ενα μικρό χαμόγελο ξεπηδά αναπάντεχα. Νότες και στοίχους φτιάχνω πάλι. Αυτή τη φορά θα είναι ταγκό. Το τελευταίο ταγκό πρίν το αντίο.
Σ' αυτό τον χορό η αύρα του έρωτα συναντά τις αναμνήσεις. Το σώμα θα μιλήσει....
Πόσος πολύς έρωτας μπορεί να βγει απο έναν χορό; Κι όμως μπορεί. Σκορπάω αυτόν τον έρωτα στο ζεστό αεράκι και το στέλνω να τυλίξει το δικό σου σώμα. Χόρεψε μαζί μου!

Θέλει δύο...

Πάντα η αγάπη θέλει δύο,
δυο να γελούν στο ίδιο αστείο
δυο να ζεσταίνουνε το κρύο
δυο να μοιράζονται αμαρτία και θεό.



και η αυθεντική εκτέλεση............

Σ' εχω και σε χάνω? Ισως δεν σε είχα ποτέ...

Όσα δεν μπόρεσα να πω με λόγια, τα γράφω σε τραγούδια.
Είναι και αυτός ένας τρόπος να πεις τα λόγια της καρδιάς.....

Σύζευξη

Δεν βρήκα τον χρόνο να γράψω αρκετά τον τελευταίο καιρό. Τα γεγονότα ακολουθούσαν το ένα μετά το άλλο. Που ευκαιρία να συγκεντρωθώ σε μένα; Ανασυντάσσομαι λοιπόν, ανασυγκροτώ και επανέρχομαι στα μέσα μου κοιτώντας από ψηλά τα αποκαΐδια. Τι κατάλαβα μετά από τόσο καιρό; Άργησα μάλλον αλλά τουλάχιστον το κατάλαβα. Δεν υπάρχει άλλος εκτός από το ίδιο μας τον εαυτό που ξέρει πάντα την αλήθεια. Η αλήθεια που είναι δική μας, ακόμα και αν αυτή είναι μέσα από τη ζωή άλλων.. Δεν έχω το ψέμα μέσα μου, μ' αρέσει να είμαι ευθύς ακόμα και αν αυτό καμία φορά μπορεί να πληγώσει. Καλύτερα να πληγώσει η αλήθεια, παρά ένα ψέμα και μετά άλλο ένα ψέμα... και μετά άλλο ένα.
Κάπως έτσι φαντάζομαι την αγάπη. Να είναι η προσωποποίηση της αλήθειας. Η απόλυτη σύζευξη δύο ανθρώπων.
Ξέρω ότι στις μέρες μας είναι δύσκολη έως και ακατόρθωτη αυτή η σύνδεση, όμως ελπίζω. Όσο ζω ελπίζω και όσο ελπίζω απελπίζομαι. Σαθρότητα, ψεύτικα βλέμματα, χαμόγελα κάτω από μάσκες, πισώπλατα μαχαιρώματα. Αγριεύομαι, φοβάμαι και κλείνω τα φτερά μου τόσο σφιχτά που καμιά φορά δεν μπορώ να αναπνεύσω. Δεν πείραξα κανέναν, δεν φθόνησα κανέναν, δεν φορτώθηκα ποτέ σε κανέναν. Παρόλ' αυτά όμως μιλάνε πίσω μου.... Άστους να μιλάνε.
Λίγους μήνες πριν άπλωσα το χέρι να αγγίξω τη σύζευξη. H αναγκαστική σύζευξη χρονεξαρτημένων ηλεκτρικών και μαγνητικών πεδίων και οι ενδιαφέρουσες συνέπειές της με κάναν να μάθω ότι τίποτα σ' αυτή τη ζωή δεν είναι τυχαίο.

........
Δεν θα μπορούσα να μην ανεβάσω το τραγούδι που μου έστειλε η φίλη μου Άννα για να μου θυμίσει τη διάζευξη....

Can you feel my heart???

Η ζωή είναι λίγη. Οι μέρες κυλούν και φεύγουν σαν τις σταγόνες μιας ξαφνικής μπόρας. Ένα μελαγχολικό δειλινό σε πήρε μακριά μου.
Μου χάρισες χαμόγελα και μου είπες μάθε με να σ' αγαπώ και αγάπαμε και εσύ.

Θυμάμαι που μου χάρισες μια μέρα την καρδιά σου
και μου είπες φύλαξέτην μαζί με την δικιά σου.
Την πήρα και τη φύλαξα με δάκρυ και με πόνο
και μου πες πως ο Θάνατος θα μας χωρίσει μόνο.
Τώρα με τρόπο οδυνηρό μου τη γυρεύεις πίσω,
μα οι καρδιές γίνανε μια και πως να τις χωρίσω;;;
Αν όμως το επιθυμείς πάρε μαχαίρι και έλα ξεχώρισέτην με το δικό σου χέρι,
και όταν θα δεις στις φλεβες μου το αίμα να μαυρίσει,
το κοφτερό μαχαίρι σου εκεί θα σταματήσει.
Τότε θ' ακούσεις μια φωνή να βγαίνει απο το στόμα:
"Με πλήγωσες αγάπη μου μα σ' αγαπώ ακόμα"....

Γι' αυτό μην μου ζητάς να πω αντίο,
δεν λέμε αντίο σ' αυτούς που αγαπάμε...
Θα σε θυμάμαι......