2 Ιουν 2010

Κρύφτηκε το φεγγάρι.....

Αστέρια ξεπρόβαλλαν και σήμερα, ήρθαν να φωτίσουν τη ματιά μου μέσα στο σκοτάδι. Τι όμορφος ο ουρανός, μυρίζει καλοκαίρι.... Κρύφτηκε το φεγγάρι και δεν φωτίζει πια το δρόμο μου. Δεν το ζητώ όμως γιατί ψάχνω μέσα στο άπειρο να βρω το αστέρι μου, αυτό που θα ανήκει σε μένα και θα είναι ολοδικό μου. Αυτό που θα αγαπώ για πάντα...........


{Γιατί ο άνθρωπος σε μια στιγμή όλα μπορεί να τα τελειώσει, μα τη δική μου την πληγή κανένας δεν θα νοιώσει......}

28 Μαΐ 2010

Πάντα ελεύθερη!!!

Δεν μπορώ να μεταφέρω το είναι μου με τον λόγο.Η ψυχή δεν κλείνεται στο λόγο,μόνο για λίγο μέχρι να επιτελέσει μια αποστολή και μετά συνεχίζει στο άγνωστο...Κι όταν μια μέρα φύγω από'δω... δεν θα πάρω μαζί μου παρά λίγο βιολετί απ' το δειλινό και ένα άστρο από κάποιο παραμύθι... Και η αλήτισσα ψυχή μου θα το νιώθει έτσι όπως θα πετάει...Ελεύθερη!!!

{Γιατί θέλησες να μου στερήσεις την ελευθερία να σκέφτομαι, να ζητώ, να αγαπώ ;;}

Ξεπέρασα μαζί σου τη ζωή.....

Πικρή που 'ναι στο στόμα μου η μέρα
κι ύστερα ετσι όπως περπατώ
να ρίξω σαν τσιγάρο στον αγέρα
όσες συνήθειες σου κακές κρατώ

Κάθε μέρα σ' αγαπούσα πιο πολύ
κάθε μέρα μ' αγαπούσες και πιο λίγο
μας χωρίζανε δυο κόσμοι μακρινοί
γι' αυτό πήρα την απόφαση να φύγω

Ξεπέρασα μαζί σου τη ζωή μου
κοντά σου προσπαθούσα να σταθώ
κουρέλι Θεέ μου κόντευα να γίνω
κι ακόμα πιο πολύ να σε ζητώ

Κάθε μέρα σ' αγαπούσα πιο πολύ
κάθε μέρα μ' αγαπούσες και πιο λίγο
μας χωρίζανε δυο κόσμοι μακρινοί
γι' αυτό πήρα την απόφαση να φύγω
γι' αυτό πήρα την απόφαση να φύγω..........

26 Μαΐ 2010

Δεν ήθελε να σωθεί....

Σε ανακάλυψα θαμμένο σε κάτι σκουπίδια και σε μάζεψα να μην ξεραθείς... Νόμιζα ότι η γλύκα της μυρωδιά σου και η λίγη πρασινάδα στο κέντρο σου ήταν αρκετά για να σε αναστήσω.... Σε πότισα, σε σκάλισα, σου έδωσα να φας από μένα και σου μιλούσα ώρες ατελείωτες για να ζωντανέψεις με την πνοή μου!!! Με τον καιρό έβγαλες φυλλαράκια, άρχισες να νοιώθεις καλύτερα και να αναπνέεις όλο και πιο πολύ από τον αέρα που φυσούσα κάθε μέρα στερώντας από μένα, μόνο και μόνο να σε δω να μεγαλώνεις. Έγινες θεριό... Η υπερηφάνεια μέσα μου αλόγιστη. Ώσπου με κύκλωσες και για ευχαριστώ με έπνιξες με τα κλαδιά σου. Δεν έβγαλες λουλούδια. Δεν ξαναμύρισες. Με σκότωσες που σε έσωσα!

9 Ιαν 2010

Παλεύω να με βρω

Παλεύω να σηκωθώ, να ξυπνήσω, να χαρώ. Το φως που μπήκε δεν είναι αρκετό να ανοίξει τα μάτια μου. Θέλω να πετάξω, όπως κάνουν οι αετοί. Ίσως γι' αυτό μου αρέσει να τους βλέπω, τους ζηλεύω. Ξέρω τι είναι σωστό και τι όχι, αλλά θέλω να στεναχωρεθώ. Θέλω να έχω αισθήματα και συναισθήματα. Να καταρρέω, να πετάω.. Να πέφτω, να σηκώνομαι. Ποτέ δεν υπήρξα ξανά έτσι. Μελαγχολικές τάσεις είπε η γιατρός. Τι άλλο μπορεί να συμβεί στη ζωή μου; Το μόνο που δεν έχει φανεί ακόμα είναι ο προάγγελος του θανάτου. Μου αρέσει η ζωή όμως και δεν θέλω να ξέρω τίποτα άλλο πέρα από αυτό. Μου αρέσει να ζω με τον δικό μου τρόπο, με τις δικές μου αυθεντικές αγάπες. Μέσα απο την μοναξιά και την πλήρη ησυχία που τις περισσότερες φορές μου σπάει τα νεύρα, ψάχνω να με βρω. Ψάχνω να βρω αυτό που άφησα πίσω μου... Εμένα!

βρίσκω [vrísko] -ομαι Ρ αόρ. βρήκα και (λαϊκότρ.) ήβρα, προστ. βρες, απαρέμφ. βρει, παθ. αόρ. βρέθηκα, απαρέμφ. βρεθεί : ανακαλύπτω κτ. που ήταν χαμένο, εξαφανισμένο ή κπ. που χάθηκε, που εξαφανίστηκε.
Από "Η πύλη για την ελληνική γλώσσα"

3 Ιαν 2010

Το κύμα απόμεινε μόνο..

Είναι κάτι στιγμές που το παρελθόν ανταμώνει το παρόν και όλα γίνονται μαύρα με μικρή απόχρωση του κόκκινου. Καταλαβαίνεις τι έχασες, τι μοίρασες, τι άφησες. Κοιτάς από το παράθυρο τον ήλιο που λάμπει έξω και μαλώνεις με σένα που δεν είσαι έξω να χαρείς τη ζωή. Και όλα αυτά για το τίποτα, για μια σταγόνα ευτυχίας που δεν κατάφερες ποτέ να κρατήσεις. Ποιά λάμψη όμως θα διώξει τη λύπη; Αυτή που μένει χρόνια μέσα σου και θρονιάζεται χωρίς να σε ρωτήσει; Άλλος ένας χρόνος με υποδέχθηκε με τον κόμπο στο λαιμό, με τα δάκρυα στα μάτια, με κουρασμένους λυγμούς. Το κύμα απόμεινε μόνο...

28 Δεκ 2009

Το τρένο των σκέψεων...

Δεν κουράστηκα να περιμένω, κουράστηκα να επιθυμώ, να θέλω. Και αυτά τα θέλω να μην είναι αρκετά στις καρδιές των ανθρώπων. Πλημμυρίζω από αγάπη και δεν υπάρχει διέξοδος. Βρείτε μου κάτι, κάποιον που τελικά να θέλει αγάπη. Να είναι έτοιμος να δεχτεί την αγάπη. Δεν θέλω ανταλλάγματα, θέλω να με αφήσουν να τους δώσω την αγάπη μου. Πόσους ακούμε καθημερινά να λένε ότι δεν υπάρχει κανένας να τους αγαπήσει πραγματικά, ότι δεν έχουν αγνή την αγάπη δίπλα τους; Έρχεται ο καιρός όμως που το τρένο σφυρίζει και εσύ δεν παίρνεις χαμπάρι ότι έφτασε... και το αφήνεις να φύγει, γιατί δεν κατάλαβες. Απλά δεν κατάλαβες! Και το τρένο των σκέψεων συνεχίζει......

[photo found in deviantart]

18 Νοε 2009

Ζωγράφιζα αγγέλους..

Χρόνια τώρα ζωγραφίζω αγγέλους με φτερά, να πετούν γύρω μου. Φοβάμαι και γι' αυτό έχω την ανάγκη τους. Από παιδάκι, φαντάζομαι ότι υπάρχουν...
Με ποιο τρόπο διώχνουμε το φόβο που κουβαλάμε μέσα μας; Κάθε εμπιστοσύνη που μπορεί να έδειξα σε ανθρώπους, αργά ή γρήγορα το μετάνιωσα. Άλλες φορές με μικρές γρατζουνιές κι άλλες με πληγές θεόρατες. Τελευταία αυτή στο πόδι, που καλά κάνει και μένει εκεί, για να μου θυμίζει αυτά που άφησα πίσω μου πριν καιρό. Φαύλος κύκλος η ζωή. Γυρίζει όπως τα φτερά ενός ανεμόμυλου, δίνοντάς σου ορμή να συνεχίσεις αλλά όταν ο αέρας κοπιάσει σταματάς. Φοβηθήκατε ποτέ μήπως ο αέρας σταματήσει;; Δυσκολέυομαι ν' αναπνεύσω... Φοβάμαι μήπως σταματήσω ν' αναπνέω!

[σ'αυτό τον κόσμο που μόνη μου ζω, δεν υπάρχουν κανόνες μα μόνο εξαιρέσεις....]

{ευχαριστώ την eleftheripsixi για το βίντεο}

4 Νοε 2009

Το άπειρο και το μηδέν


Τα μάτια μου ταξιδέυουν στα νερά σου
αντανακλούν μες τη ζεστή καρδιά σου.
Πράσινο, γαλάζιο, κόκκινο, χρυσό,
απλώθηκαν μπροστά σου...

Στέκομαι ψηλά και αγναντέυω
του Ιονίου τα νερά χαζεύω
κάθομαι στην πέτρα, ακουμπώ...
σαν τη ψυχή σου ψάχνω να βρω.

Μιλάς, μιλώ...
Ο αέρας και η θάλασσα μαζί,
στήνουν χορό

Ηχούν στ' αυτιά μου μουσικές,
γλυκές χάλκινες χορδές.
Βιολιά, κιθάρες μαγικές..
μα χάνονται κι αυτές.

Μην μου νυχτώνεις Κυριακή
το όνειρό μου αφήνω εκεί...
στου χαμένου ήλιου το τερέν,
το άπειρο να χορεύει ταγκό με το μηδέν!


Μια Κυριακή στο Ζάντε

29 Οκτ 2009

Χόρεψε μαζί μου

Όλα όσα με αηδιάζουν κατέκλυσαν τη ζωή μου. Ένοιωσα ζήλεια, θυμό, απέχθεια. Θύμωσα τόσο με τον ευατό μου που ξεσπούσα σε ότι καλό και αν παρουσιαζόταν. Θύμωσα ναι... με μένα. Αυτά που καμιά φορά λες ότι εγώ δεν πρόκειται να τα αφησω να συμβούν, τα ζεις τόσο έντονα. Πρέπει όμως να τα αφήσεις. Έχασα τον ευατό μου. Αφέθηκα και παραφέρθηκα. Δυο αντίθετες κατευθύνσεις. Βορράς, Νότος.
Στέκομαι στο μπαλκόνι μου και βλέπω απένταντι ένα μοναχικό παγκάκι να μου γνέφει. Τι όμορφα που θα είναι εκεί κάτω, σκέφτομαι. Θά θελα να καθήσω σ'αυτό, έχοντας πίσω μου το δεντράκι που καταβάλει να δώσει λίγη σκιά. Ο ήλιος ζεσταίνει το πρόσωπό μου. Κοιτώ απο την άλλη πλευρά και βλέπω τα βουνά να δεσπόζουν αγέρωχα στον μακρινό ορίζοντα.
Τίποτα δεν μπορεί να μου στερήσει τη γλύκα των σκέψεων, την ομορφιά των γραμμών και τα χρώματα του ουρανού. Διώχνω μακριά τη μουντάδα των ανθρώπων. Ενα μικρό χαμόγελο ξεπηδά αναπάντεχα. Νότες και στοίχους φτιάχνω πάλι. Αυτή τη φορά θα είναι ταγκό. Το τελευταίο ταγκό πρίν το αντίο.
Σ' αυτό τον χορό η αύρα του έρωτα συναντά τις αναμνήσεις. Το σώμα θα μιλήσει....
Πόσος πολύς έρωτας μπορεί να βγει απο έναν χορό; Κι όμως μπορεί. Σκορπάω αυτόν τον έρωτα στο ζεστό αεράκι και το στέλνω να τυλίξει το δικό σου σώμα. Χόρεψε μαζί μου!