Το άπειρο και το μηδέν

Τα μάτια μου ταξιδέυουν στα νερά σου
αντανακλούν μες τη ζεστή καρδιά σου.
Πράσινο, γαλάζιο, κόκκινο, χρυσό,
απλώθηκαν μπροστά σου...

Στέκομαι ψηλά και αγναντέυω
του Ιονίου τα νερά χαζεύω
κάθομαι στην πέτρα, ακουμπώ...
σαν τη ψυχή σου ψάχνω να βρω.

Μιλάς, μιλώ...
Ο αέρας και η θάλασσα μαζί,
στήνουν χορό

Ηχούν στ' αυτιά μου μουσικές,
γλυκές χάλκινες χορδές.
Βιολιά, κιθάρες μαγικές..
μα χάνονται κι αυτές.

Μην μου νυχτώνεις Κυριακή
το όνειρό μου αφήνω εκεί...
στου χαμένου ήλιου το τερέν,
το άπειρο να χορεύει ταγκό με το μηδέν!


Μια Κυριακή στο Ζάντε

Χόρεψε μαζί μου

Όλα όσα με αηδιάζουν κατέκλυσαν τη ζωή μου. Ένοιωσα ζήλεια, θυμό, απέχθεια. Θύμωσα τόσο με τον ευατό μου που ξεσπούσα σε ότι καλό και αν παρουσιαζόταν. Θύμωσα ναι... με μένα. Αυτά που καμιά φορά λες ότι εγώ δεν πρόκειται να τα αφησω να συμβούν, τα ζεις τόσο έντονα. Πρέπει όμως να τα αφήσεις. Έχασα τον ευατό μου. Αφέθηκα και παραφέρθηκα. Δυο αντίθετες κατευθύνσεις. Βορράς, Νότος.
Στέκομαι στο μπαλκόνι μου και βλέπω απένταντι ένα μοναχικό παγκάκι να μου γνέφει. Τι όμορφα που θα είναι εκεί κάτω, σκέφτομαι. Θά θελα να καθήσω σ'αυτό, έχοντας πίσω μου το δεντράκι που καταβάλει να δώσει λίγη σκιά. Ο ήλιος ζεσταίνει το πρόσωπό μου. Κοιτώ απο την άλλη πλευρά και βλέπω τα βουνά να δεσπόζουν αγέρωχα στον μακρινό ορίζοντα.
Τίποτα δεν μπορεί να μου στερήσει τη γλύκα των σκέψεων, την ομορφιά των γραμμών και τα χρώματα του ουρανού. Διώχνω μακριά τη μουντάδα των ανθρώπων. Ενα μικρό χαμόγελο ξεπηδά αναπάντεχα. Νότες και στοίχους φτιάχνω πάλι. Αυτή τη φορά θα είναι ταγκό. Το τελευταίο ταγκό πρίν το αντίο.
Σ' αυτό τον χορό η αύρα του έρωτα συναντά τις αναμνήσεις. Το σώμα θα μιλήσει....
Πόσος πολύς έρωτας μπορεί να βγει απο έναν χορό; Κι όμως μπορεί. Σκορπάω αυτόν τον έρωτα στο ζεστό αεράκι και το στέλνω να τυλίξει το δικό σου σώμα. Χόρεψε μαζί μου!

Θέλει δύο...

Πάντα η αγάπη θέλει δύο,
δυο να γελούν στο ίδιο αστείο
δυο να ζεσταίνουνε το κρύο
δυο να μοιράζονται αμαρτία και θεό.



και η αυθεντική εκτέλεση............

Σ' εχω και σε χάνω? Ισως δεν σε είχα ποτέ...

Όσα δεν μπόρεσα να πω με λόγια, τα γράφω σε τραγούδια.
Είναι και αυτός ένας τρόπος να πεις τα λόγια της καρδιάς.....

Σύζευξη

Δεν βρήκα τον χρόνο να γράψω αρκετά τον τελευταίο καιρό. Τα γεγονότα ακολουθούσαν το ένα μετά το άλλο. Που ευκαιρία να συγκεντρωθώ σε μένα; Ανασυντάσσομαι λοιπόν, ανασυγκροτώ και επανέρχομαι στα μέσα μου κοιτώντας από ψηλά τα αποκαΐδια. Τι κατάλαβα μετά από τόσο καιρό; Άργησα μάλλον αλλά τουλάχιστον το κατάλαβα. Δεν υπάρχει άλλος εκτός από το ίδιο μας τον εαυτό που ξέρει πάντα την αλήθεια. Η αλήθεια που είναι δική μας, ακόμα και αν αυτή είναι μέσα από τη ζωή άλλων.. Δεν έχω το ψέμα μέσα μου, μ' αρέσει να είμαι ευθύς ακόμα και αν αυτό καμία φορά μπορεί να πληγώσει. Καλύτερα να πληγώσει η αλήθεια, παρά ένα ψέμα και μετά άλλο ένα ψέμα... και μετά άλλο ένα.
Κάπως έτσι φαντάζομαι την αγάπη. Να είναι η προσωποποίηση της αλήθειας. Η απόλυτη σύζευξη δύο ανθρώπων.
Ξέρω ότι στις μέρες μας είναι δύσκολη έως και ακατόρθωτη αυτή η σύνδεση, όμως ελπίζω. Όσο ζω ελπίζω και όσο ελπίζω απελπίζομαι. Σαθρότητα, ψεύτικα βλέμματα, χαμόγελα κάτω από μάσκες, πισώπλατα μαχαιρώματα. Αγριεύομαι, φοβάμαι και κλείνω τα φτερά μου τόσο σφιχτά που καμιά φορά δεν μπορώ να αναπνεύσω. Δεν πείραξα κανέναν, δεν φθόνησα κανέναν, δεν φορτώθηκα ποτέ σε κανέναν. Παρόλ' αυτά όμως μιλάνε πίσω μου.... Άστους να μιλάνε.
Λίγους μήνες πριν άπλωσα το χέρι να αγγίξω τη σύζευξη. H αναγκαστική σύζευξη χρονεξαρτημένων ηλεκτρικών και μαγνητικών πεδίων και οι ενδιαφέρουσες συνέπειές της με κάναν να μάθω ότι τίποτα σ' αυτή τη ζωή δεν είναι τυχαίο.

........
Δεν θα μπορούσα να μην ανεβάσω το τραγούδι που μου έστειλε η φίλη μου Άννα για να μου θυμίσει τη διάζευξη....

Can you feel my heart???

Η ζωή είναι λίγη. Οι μέρες κυλούν και φεύγουν σαν τις σταγόνες μιας ξαφνικής μπόρας. Ένα μελαγχολικό δειλινό σε πήρε μακριά μου.
Μου χάρισες χαμόγελα και μου είπες μάθε με να σ' αγαπώ και αγάπαμε και εσύ.

Θυμάμαι που μου χάρισες μια μέρα την καρδιά σου
και μου είπες φύλαξέτην μαζί με την δικιά σου.
Την πήρα και τη φύλαξα με δάκρυ και με πόνο
και μου πες πως ο Θάνατος θα μας χωρίσει μόνο.
Τώρα με τρόπο οδυνηρό μου τη γυρεύεις πίσω,
μα οι καρδιές γίνανε μια και πως να τις χωρίσω;;;
Αν όμως το επιθυμείς πάρε μαχαίρι και έλα ξεχώρισέτην με το δικό σου χέρι,
και όταν θα δεις στις φλεβες μου το αίμα να μαυρίσει,
το κοφτερό μαχαίρι σου εκεί θα σταματήσει.
Τότε θ' ακούσεις μια φωνή να βγαίνει απο το στόμα:
"Με πλήγωσες αγάπη μου μα σ' αγαπώ ακόμα"....

Γι' αυτό μην μου ζητάς να πω αντίο,
δεν λέμε αντίο σ' αυτούς που αγαπάμε...
Θα σε θυμάμαι......

Άκου τη σκέψη μου....

Αυτή είναι η αλήθεια μου,
και υπάρχει μόνο
γιατί τη μοιράστηκα κάποτε μαζί σου...........

Ασ' τα πράγματα να γίνουν από μόνα τους

Θα ακολουθήσω τη συμβουλή του και θα αφήσω τα πράγματα να ρθούνε μόνα τους. Αν είναι να μας αγαπούν θα μας το φωνάξουν, θα βρούν τρόπο να το καταλάβουμε. Χαμογελώ και είμαι καλά με αυτά που έχω και είχα στη ζωή μου. Αναπνέω, αγαπώ και παλέυω.. άρα ΖΩ!
Ας είναι το ταξίδι σου αυτό στρωμένο με ροδοπέταλα. Έλεγα "Όχι" και εννούσα "Ναι", το ίδιο δεν κάνουμε όλοι μας; Κοιτάω ψηλά και εναποθέτω στα χέρια του Θεού τη μοίρα μου. Θα μου δείξει το δρόμο και αν είναι γραφτό να είναι άδειος τότε αυτός είναι ο δικός μου δρόμος. Σου χαμογελώ γιατί έζησα...

Άσε με να σου μιλώ για την αγάπη μου....

Άσε με να σου μιλήσω για την αγάπη μου

τώρα που το νιώθω ότι σ' αγαπώ

πιο βαθιά από ότι σ' αγαπούσα χθες,

μα ίσως και πιο λίγο από ότι θα σ' αγαπώ αύριο.

Θα 'ναι σαν να σου μιλά το κορμί μου,

με τα πέντε πρόσωπα της ποίησης

και το αίμα να καίει κάτω από το δέρμα.

Όσοι πολύ αγάπησαν ξέρουν πως χάνονται σε δρόμους που καίνε .

Σε διάφανο φως το βλέμμα τρέχει, ξεφτίζει, σπάζει κι η νύχτα πετάει χωρίς κανείς να αθωώνει την βροχή.

Έτοιμα τα σύννεφα απόψε να στάξουν στο έδαφος για μια ακόμα φορά.

Φτερά έβγαλα στην πλάτη και πετάω πιο μακριά από ποτέ.

Ο νους μου ταξιδεύει λίγα χιλιόμετρα - όχι πολλά- ψάχνοντας να σε βρει.

Στο πρόσωπό μου η αφή των δακτύλων σου περιπλανιέται, κάνοντας κύκλους.

Γνώριμη μυρωδιά, γνώριμη κίνηση, ερωτική κατάσταση.

Σα να είσαι εδώ....

Είσαι εδώ…. δίπλα μου...

Ξύπνησα και η θολούρα έφυγε.

Λείπεις.

Listen "Madredeus O pastor"

Το χάδι της μάνας

Δεν θυμάμαι πότε κούρνιασα τελευταία φορά στην αγκαλιά της μαμάς. Ήθελα να ξεχάσω τα πάντα και να αισθανθώ το χάδι της, όπως όταν ήμουν παιδί. Να μην φοβάμαι τίποτα... Έκλαψα στην αγκαλιά της και η αφή των χεριών της στο πρόσωπο μου έκλεινε μία-μία τις πληγές. Αυτή η αγάπη της χωρίς ανταλλαγή, χωρίς αρχή και τέλος. Δεν μπορούσα να μιλήσω αλλά κατάλαβε.. και η σιωπή της είπε τόσα πολλά....

Οι άντρες περνούν, μαμά...
Πώς θα'θελα να φέρω κάποιον
λίγο πιο κοντά.
Μ'αυτοί περνούν, μαμά..
Κι αφήνουν ρέστα στην καρδιά